“Maar het is wel je familie, Wouter”

Categories Narcistische ouder2 Comments

Af en toe heb ik nog gesprekken met mensen die mij aanspreken over de familiesituatie. Doordat ik tussen 2006 en 2014 heel vaak heb gedubd over wat nou te doen, wát ik moest doen, sta ik achter mijn keuze zoals ik die heb gemaakt drie jaar geleden. Het hoeft van mij niet meer goed te komen tussen mijn ouders, mijn broertje en ik. Ik wil het niet eens.

“Dat kan je helemaal niet zo stellen. Een bloedband is zo sterk, dat wil jij niet weten.” Ik word zo moe van dat soort argumenten, het haalt bij mij het bloed onder m’n nagels vandaan. Wat begrijpt men niet aan dat ik niet eens wil dat het goed komt? Denken mensen serieus dat dit een soort keuze is geweest in mijn hoofd? Ik kon voor mijn gevoel niet anders meer. Ik was het gezeik zat, ik was het zat dat ik altijd als enige met de billen bloot moest bij een conflict, ik was het idee van het zijn van een zondebok zat, ik was de denigrerende houding zat en ik was helemaal het gevoel zat dat ik niets betekende voor mijn ouders. Daarbij is er zoveel gebeurd en merk ik geen enkele ontwikkeling in het gedrag van mijn ouders en van mijn broertje dat ik voor mijzelf heb vastgesteld dat ik op geen enkele manier ooit nog gelukkig zou zijn met hen in mijn leven. Uitgesloten. Ik ga de voorbeeldscenario’s niet eens oplepelen.

Het respectloze, arrogante, onbeschofte, meedogenloze, kinderachtige, onderontwikkelde karakter blijft hetzelfde.

Ik hoopte op verandering in hun gedrag. Dat was een koude douche die ik over me heen kreeg. Dat zij eens een keer niet het middelpunt van het universum hoefden te zijn in de vorm van het opeisen van respect, maar dat zij ook aan anderen denken. Dat die ook verdriet hebben, maar ook vreugde mogen hebben. Ik hoor het mijn vader zo zeggen: “Wat heb ik daaraan?” Als ik daaraan denk voel ik de woede al omhoog borrelen. Ik kan zo kwaad worden dat iemand zo in elkaar zit. Maar waar ik vroeger dagenlang kwaad kon zijn kan de woede nu binnen enkele seconden weg zijn. Het heeft geen toegevoegde om je er kwaad over te maken, want ze veranderen toch niet. Ze hebben helaas alleen gevoelens voor zichzelf, maar zijn er ook alleen voor zichzelf. Het was beter geweest als sommige mensen een examen hadden moeten doen voordat ze kinderen kregen.

Het gevoel dat ik bij hen had is weg. Het zijn voor mij niets meer dan feitelijke constateringen dat mijn ouders mijn ouders zijn en mijn broertje mijn broertje is. Ze hebben dezelfde achternaam. Dat is het dan. We hebben bar weinig gemeen met elkaar, we verschillen als dag en nacht, we wonen mijlenver uit elkaar, er is geen gemeenschappelijke of wederzijdse interesse en als ik voor mijzelf spreek: ik geef niet om ze. Voor mij zijn zij persona non grata: ze hebben een lichaam. Daar zitten wat biologische kenmerken in die van belang kunnen zijn bij een ernstige ziekte. Nou ja, ook voor persona non grata kan ik bijvoorbeeld wat stamcellen afstaan. Maar bij die formaliteit houdt het op. Persona non grata kunnen echter wel dienen als personage. Ik geef mijn films en boeken zo graag cachet: de kijker zal merken dat de personages uit het echte leven komen.

Mocht je dit lezen en had je in gedachten om mij aan te spreken over dat ik wellicht toch eens in gesprek zou kunnen gaan: vergeet het maar. Uiteindelijk moet ik door het stof. Voor de zoveelste keer, iets wat zij heel normaal vinden. Door het stof gaan vind ik op zich geen probleem, als dat is voor mensen die dat waard zijn. Of als het is voor een situatie die het waard is om dat te doen. Maar zowel deze situatie als deze mensen zijn dat voor mij niet waard. En als ik al excuses van hen zou krijgen, dan geloof ik erin dat die vanuit eigenbelang zijn gedaan.

De woorden zijn niet oprecht: ze zijn bedoeld om mij tevreden te stellen, om mij daarna terug het gareel in te duwen.

Daar ik met mijzelf heb afgesproken dat geen enkel mens mij weer terugbrengt de shit in ga ik niet eens proberen om een gesprek aan te gaan met die mensen. Nooit. Uitgesloten. Vergeet het maar en leg jezelf er alsjeblieft bij neer. Ik heb geen behoefte aan nog een teleurstelling en of ik er spijt van krijg is niet van belang. Waarom zou ik mijzelf afvragen waar ik over twintig jaar wellicht spijt van heb? Bullshit. Ik zou eerder spijt krijgen als ik het contact zou herstellen en wederom te maken krijg met een teleurstelling.

Het zou mensen sieren als we elkaars keuzes respecteren en accepteren, ondanks dat we die niet altijd begrijpen. Dat we niet telkens zout in elkaars wonden wrijven, dat vervolgens aanstampen, daarna de wond openrijten en dan dit scenario herhalen. Blijf gewoonweg van mijn wonden af: ik kan ze prima zelf verzorgen. Ontneem de ander niet zijn of haar beeld van datgene waar hij of zij heen wil in het leven. Ik heb mijn leven, jij hebt de jouwe. En ook al hebben we voor onszelf vastgesteld dat iets helemaal niet kan of dat je zoiets (beter) niet kan doen, zeggen of schrijven: laat die ander daar zelf achter komen. Laat het los. In mijn situatie betekent dat voor mij dat ik leef zonder mijn ouders en broertje, en dat dit zo blijft. Zij zijn vreemden voor mij. Klaar.

www.wouterspringer.nl

2 thoughts on ““Maar het is wel je familie, Wouter”

  1. Groot gelijk Wouter, ik heb nu 22 jaar geen contact meer en vind het prima zo. Er is gewoon te veel gebeurt. Ik ben katholiek opgevoed en daar is een gebod eert uw vader en moeder. Er zou ook een gebod eert uw kinderen moeten zijn. Hoe kan ik enig respect opbrengen voor mensen die dat nooit voor mij hadden? Niet voor mijn kind zijn, niet voor mijn lichaam en niet voor mijn seksualiteit. Ik heb mijn eigen leven en daar passen zij zeker niet in.

    1. Het is niet zo dat het op de wereld zetten van een kind of kinderen bij mij automatisch respect afdwingt tot in den eeuwigheid. Respect, liefde, interesses en andere immateriële waarden horen mijns inziens wederzijds te komen en gaan. Als er alleen maar eenrichtingsverkeer plaatsvindt rijd je vanzelf tegen een muur op.
      Als mijn vader echt van mij had gehouden, dan had hij me ook eens een knuffel kunnen geven. Oprecht, met gevoel. Als mijn moeder van mij had gehouden, ook oprecht met gevoel, dan had ze die man allang de laan uit gestuurd en voor haar kinderen gekozen.
      Maar niets van dat alles. Nu is het goed zo. Ik had deze blog vorig jaar al geschreven, na de crematie van mijn oma ging de knop om. Na er goed over te hebben nagedacht passen zij niet in mijn leven. Daarom zijn zij ook in mei dit jaar onterfd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *